Tek başına yürürken ,

Yemek yerken ,

Çalışma odanda otururken ,

Gecenin bir yarısında uykusuz saatlerdeyken ,

Ne düşünüyorsun ? Zihnini akıl almaz bir biçimde bocalıyan kelimelerle boğuşuyor olmalısın. Başından aşağı kaynar sular dökülüyor. Ne yaptığını , yapacağını düşünemiyorsun. Yaşama baktığında bir görüntüden ibaret , içinde fırtınalar esiyor. Tek başına olmadığında dünyadan kopuyorsun , rüya görüyorsun fakat uyumak tatlı geliyor sana ama farkında değilsin , ölüyorsun!

Her aşka elveda denir , silinir gider.
Eyvallah.

Saat 05:20 yalnızları oynuyorum.. Sessiz ve sakin her taraf. Karanlık hala Istanbul , bende karanlığım gittiğinden beri..
Bıraktın gittin uzaklara ..
Bakmaktayım ardından hala , ne kafam nede kalbim alıyor gidişini..
Sen hep benle kal..
Mutlu kal..
Benle kal..
8 Ağustos 2007
Gurkantr bloğundan günümüze ithafen..

Acıların en büyüğü aslında ölümdür.. Ondan sonra aşk gelir bence…

Bir tane asker düşünün ve üzerine doğru gelen bir ordu asker var. Asker savaşa giriyor ama boşuna savaşıyor çünkü o kadar insanı devirebilicek kuvveti varmı? umudu varmı? cesareti varmı?
Kesinlikle olamaz.. Bizlerinde o bu durum aslında. Hayatta tek kişiyiz ve yalnız bir şekilde ilerliyoruz ve tanımadığımız acıları bir asker gibi karşılıyoruz. O acıların bizi ezeceğini , üzeceğini bile bile onlara daha çok yaklaşmıyormuyuz aslında.. Bu acılar katlanmaz hal aldığında her zaman olduğu gibi karşımızda yine ölüm sahnesi yer alıyor.

Ölüm her yerde karşımıza çıkar böylece.. Niye her seferinde yaşanılamaz hale gelince hayat, ölümü düşünürüz? Aşık oluruz acı çekersek ölmek isteriz , işlerimiz yolunda gitmez ölmek isteriz.. Ölüm bu kadar kolay birşey mi acaba? Niye bu kadar karamsarlığa vuruyoruz ki ?

Ben bunları kendime defalarca sordum.. Hala soruyorum kendime.. Niye? neden düşünüyorum ?

17 Eylül 2007
Gurkantr bloğundan..

Ilişkiler de hep rol almıştır pişmanlık.. Sonrasında hüzün ve mutsuzluk ortaya çıkmakta. Bir erkek düşünelim ; katır inatlı , kıskanç ama bir o kadar da karşındaki kişiyi seven.. Diyelim ki , kız arkadaşının eski sevgilisiyle ilgili birşey yakalar ama kız için hiçbir önemi kalmayan birşeydir , unutmuştur. Tabi ki insanlık hali bu sonuçta şu zaman da herkesin aklı bir karış hava da olduğunu düşünürsek.. Klasik Türk erkeği modeli , hemen atağa geçer ve ; bunun orda ne işi var , sen onu unutamamışın belli vb vb.. Kız bunu açıklar ve gerçekten düşündüğü gibi olmadığını düşünür erkek.. Sonuçta kız kırılmıştır , üzülmüştür bunu anlayan erkek hemen laf değiştirir , çünkü pişman olmuştur. Sonuç her iki tarafta üzülür. Sebepsiz yere veya dinlemeden ahkam kesmek hep üzüntü vermiştir insanlara.

Ailelerde de böyledir bu. Onbeş-onaltı yaşlarında ergenlik dönemindeki bir gencin ailesini üzme olasılığı yüksek birşeydir. Haksız olduğu konularda bile haklı hisseder kendini. Hepimizin böyle dönemleri oldu. Düşündüğümüzde acı tatlı günlerdi diyebiliyoruz. Ne kadar ergenlik dönemindeki bir kişi kendini haklı hissetse de yinede pişmanlık duyar. Bir baba oğluna veya kızına ufak birşey yüzünden abartılacak kadar büyük olmayan şeylerde dünya’yı yakacak kadar bağırması , kızmasının sonunda siniri geçince pişmanlık duyar ve üzülür.

Sadece insanlar’da değildir pişmanlık. Dünyadaki diğer canlılar da pişmanlık duyar. Bugün bir video izledim ve gerçekten etkilendim , sanırım bu yüzden de bu konu hakkında yazıyorum. Belki izleyenler olmuş olabilir fakat yazmak isterim.. Leopar , anne maymunu avlıyor , fakat maymunun kesesindeki yavru maymunu farketmiyor. Farkettiğinde ise anne maymun ölmüş , yavru maymunda annesiz kalmış. Belki de bugüne kadar gördüğüm en güzel birşeydi bu. Leopar , yavru maymuna sahip çıkıyor. Onun annesiymiş gibi davranıp yanından ayırmıyor. Onu temizliyor ve emzirmeye çalışıyor. Gerçek pişmanlık ve telafi etmek böyle birşey olsa gerek.

Bizler de bozduğumuz birşeyi tamir etmek yerine üstüne gidip yapmamış gibi davranıyoruz. Yapmadan önce bir kere düşünmek gerek aslında.Fakat an’ımız ve yaşantımız birbirine uyumlu olamıyor. En azından birşeyleri kaybetmemek uğruna telafi etmek için uğraşmalıyız..