Hayat her zaman acımasızlığını gösteriyor bizlere.. Bu aşk olsun , mücadele olsun her ne olursa olsun karşımıza çıkıyor..
Acıların en büyüğü aslında ölümdür.. Ondan sonra aşk gelir bence…
Bir tane asker düşünün ve üzerine doğru gelen bir ordu asker var. Asker savaşa giriyor ama boşuna savaşıyor çünkü o kadar insanı devirebilicek kuvveti varmı? umudu varmı? cesareti varmı?
Kesinlikle olamaz.. Bizlerinde o bu durum aslında. Hayatta tek kişiyiz ve yalnız bir şekilde ilerliyoruz ve tanımadığımız acıları bir asker gibi karşılıyoruz. O acıların bizi ezeceğini , üzeceğini bile bile onlara daha çok yaklaşmıyormuyuz aslında.. Bu acılar katlanmaz hal aldığında her zaman olduğu gibi karşımızda yine ölüm sahnesi yer alıyor.
Ölüm her yerde karşımıza çıkar böylece.. Niye her seferinde yaşanılamaz hale gelince hayat, ölümü düşünürüz? Aşık oluruz acı çekersek ölmek isteriz , işlerimiz yolunda gitmez ölmek isteriz.. Ölüm bu kadar kolay birşey mi acaba? Niye bu kadar karamsarlığa vuruyoruz ki ?
Ben bunları kendime defalarca sordum.. Hala soruyorum kendime.. Niye? neden düşünüyorum ?
17 Eylül 2007
Gurkantr bloğundan..